Wie zijn wij

Waarom deze stichting?
Initiatiefneemsters van de stichting Tibet naar School, Janneke Rentema en Marleen de Ruijter, kwamen in 1998 in contact met Tsering, een Tibetaanse jongen die werkte als gids. Tijdens een trekking langs het heilige Yamdrok Tso-meer vertelde Tsering over zijn geboortedorp Longdun Dechen, in een afgelegen vallei zo’n 120 kilometer ten noordoosten van de hoofdstad Lhasa. Hij vertelde dat hij zelf niet naar school had gekund, maar dat er inmiddels wel een school was: de omstandigheden waren er echter erg slecht en het gebouw vervallen.

Een bezoek aan de school maakte duidelijk dat de situatie nog schrijnender was dan Tserings verhalen hadden doen vermoeden. Het dak van boomstammetjes en takken lekte en de ramen hadden geen glas, zodat een striemende wind door het lokaal blies. Je kon je voorstellen hoe dat in de winter bij sneeuw en hagel en dertig graden vorst zou moeten zijn. Het meubilair bestond uit enkele gammele krukjes en krakkemikkige tafels. Veel leerlingen moesten op de koude lemen vloer zitten. Er was structureel gebrek aan schoolboeken, pennen en schriften.

Aangrijpender nog was de toestand van de kinderen: ze lachten niet en speelden niet, maar dreunden slechts apatisch de lessen Tibetaanse taal en rekenen op, de enige vakken die gegeven werden. Veel kinderen bleken honger te hebben: ze zaten van negen uur ’s ochtends tot zes uur ’s avonds op school, maar kregen niets te eten mee omdat er domweg onvoldoende voedsel is. Dat verklaarde waarom ze niet speelden en geen lol maakten: ze hadden er gewoon de energie niet voor. Slechts weinig kinderen bezochten de school. De meeste nomadengezinnen stuurden hun kinderen alleen in de winter naar school, ’s zomers moesten de kinderen helpen met het hoeden van het vee. Het was duidelijk, hier zouden we echt hulp kunnen bieden. We richtten de Stichting Tibet naar School op.

Het bleek blij eenvoudig om hulp aan de dorpsschool in Longdun Dechen te realiseren. Tsering kon er persoonlijk garant voor staan dat goederen op school zouden arriveren. Hij kwam tenslotte zelf uit het dorp en kende iedereen, van dorpshoofd tot leerkracht, en alle ouders van alle kinderen in schoolgaande leeftijd. Daarnaast bleek dat er met weinig geld al snel resultaat geboekt kon worden. In korte tijd veranderde er heel veel.